De Prinsentuin - Bewerkingsoverzicht

Joke: /* Geschiedenis */

2015-09-21T12:24:40Z

‎Geschiedenis

Joke op 14 sep 2015 om 11:50

2015-09-14T11:50:11Z

Joke: /* L.M. de Boer */

2015-09-13T19:19:21Z

‎L.M. de Boer

Joke: /* L.M. de Boer */

2015-09-13T19:19:10Z

‎L.M. de Boer

Joke: /* Foto's */

2015-07-27T08:52:00Z

‎Foto's

Joke op 27 jun 2015 om 19:16

2015-06-27T19:16:30Z

Joke: /* C. Scheijbeler */

2015-06-27T19:12:29Z

‎C. Scheijbeler

Joke op 27 jun 2015 om 19:12

2015-06-27T19:12:08Z

Joke op 5 jun 2015 om 19:32

2015-06-05T19:32:10Z

Joke op 5 jun 2015 om 18:27

2015-06-05T18:27:57Z

@@ Regel 61: / Regel 61: @@
 |naam= Onbekend
 |jaar= 1861
-|tekst= Op 19 november 1861 wordt De Prinsentuin in Hotel [[De Commerce]] wederom openbaar verkocht. Het adres is nu Wijk K no. 93, de inhoud van de advertentie is dezelfde als bij de verkoop in 1853. Het hoofdgebouw met de tuin is in deze tijd verhuurd aan Sociëteit [[De Unie]]. Ook nu zijn inlichtingen te verkrijgen bij J.B. de Groof. Twee jaar later, in februari 1863 vindt opnieuw verkoop plaats, nu wordt in de advertentie de naam D. Buchel genoemd. Deze Daniel Buchel, vermoedelijk een makelaar, is gehuwd met J.C. de Groof. Hij overlijdt in februari 1875.
+|tekst= Op 19 november 1861 wordt De Prinsentuin in Hotel [[De Commerce]] wederom openbaar verkocht. Het adres is nu Wijk K no. 93, de inhoud van de advertentie is dezelfde als bij de verkoop in 1853. Het hoofdgebouw met de tuin is in deze tijd verhuurd aan [[Sociëteit De Unie]]. Ook nu zijn inlichtingen te verkrijgen bij J.B. de Groof. Twee jaar later, in februari 1863 vindt opnieuw verkoop plaats, nu wordt in de advertentie de naam D. Buchel genoemd. Deze Daniel Buchel, vermoedelijk een makelaar, is gehuwd met J.C. de Groof. Hij overlijdt in februari 1875.
 }}
 {{eigenaar

@@ Regel 66: / Regel 66: @@
 |naam= L.M. de Boer
 |jaar= 1866
-|tekst= In april 1866 wordt de Prinsentuin opengesteld door L.M. de Boer. Hij hoopt publiek te trekken met een avond hoornmuziek. In 1873 runt De Boer een zeemans logement in de Gravestraat.
+|tekst= In april 1866 wordt de Prinsentuin opengesteld door L.M. de Boer. Hij hoopt publiek te trekken met een avond hoornmuziek. De Boer is sinds 1861 ook eigenaar van de [[Schouwburg Noordstraat]]. In 1873 runt De Boer een zeemans logement in de Gravestraat.
 }}
 {{eigenaar

@@ Regel 115: / Regel 115: @@
 Leobertus Marcellus de Boer, geboren in Leeuwarden. Trouwt op 8-3-1854 in Vlissingen met Maria Johanna Handeler. Zijn beroep is dan zeeman.
 De Boer is behalve kastelein in De Prinsentuin ook eigenaar van de [[Schouwburg Noordstraat]]. In 1869 is hij tijdelijk gedetineerd in het Huis van Bewaring in Vlissingen. Hij overleed in Rosmalen op 26-5-1907.
-*De Boer wordt in geboorteakten van zijn kinderen wisselend genoemd als herbergier, koffiehuishouder, logementhouder, sociëteitshouder en zeeman. Hij is woonachtig op de adressen Kromme Elleboog F 46, Noordstraat F 22, Oranjestraat K 45. Zijn echtgenote staat in 1877 geregistreerd als logementhoudster.
+De Boer wordt in geboorteakten van zijn kinderen wisselend genoemd als herbergier, koffiehuishouder, logementhouder, sociëteitshouder en zeeman. Hij is woonachtig op de adressen Kromme Elleboog F 46, Noordstraat F 22, Oranjestraat K 45. Zijn echtgenote staat in 1877 geregistreerd als logementhoudster.
 ====C. Scheijbeler====

@@ Regel 113: / Regel 113: @@
 Helmig Jan de Greeve is gehuwd met Catharina Louisa Reeder. In 1852 wordt hij failliet verklaard.
 ====L.M. de Boer====
 Leobertus Marcellus de Boer, geboren in Leeuwarden. Trouwt op 8-3-1854 in Vlissingen met Maria Johanna Handeler. Zijn beroep is dan zeeman.
 ====C. Scheijbeler====
 Cornelis Scheijbeler, geboren op 4 mei 1833 (met tweelingzus Pieternella) als zoon van Elisabeth Scheijbeler en een onbekende vader. Trouwt op 29 oktober 1859 met Johanna Boeije, hij is op dat moment stucadoor. Wordt in 1872 kastelein in De Prinsentuin, in 1875 eigenaar van [[Tivoli]]. Ook is hij in juni 1875 exploitant van het buffet aan [[Het Badhuis]] en is hij mede-eigenaar van Bierbottelarij en Limonadefabriek 'fa. J. de Witte en C. Scheijbeler'. Scheijbeler overlijdt op 24 juni 1883, hij is dan 50 jaar.

@@ Regel 89: / Regel 89: @@
 Prinsentuin gravure 1660.jpg | Gravure van Het Prinsenhuis, verblijf van de Prins van Oranje.
 Prinsenhuis schilderij 1662.jpg | Schilderij van Het Prinsenhuis van Petrus Segaers uit 1662
 Prinsentuin van Aerde 17-7-1844.jpg | Advertentie Van Aerde 17-7-1844
 Prinsentuin de Greeve 18-5-1846.jpg | Advertentie De Greeve 18-5-1846
 Prinsentuin te huur 1868.jpg | Te huur 2-4-1868
 </gallery>
 == Verhalen ==

@@ Regel 97: / Regel 97: @@
 ===De Prinsentuin===
 De Tachtigjarige Oorlog was in volle gang toen Willem van Oranje in 1581 erfheer werd van Vlissingen. Om ook daar een onderkomen te hebben, verstrekte hij opdracht een groot huis te laten bouwen. Als locatie koos hij een braakliggend gebied ten oosten van de stedelijke bebouwing. De door Philips II gezonden hertog van Alva wilde daar een dwangburcht (citadel) laten bouwen om enerzijds de Westerschelde te controleren en anderzijds de opstandige Vlissingers in toom te houden. Diezelfde opstandelingen dwarsboomden Alva's plannen in 1572. Zij verjoegen de Spanjaarden waardoor de bouw van de dwangburcht gestopt werd. De stad bevrijdde zich daarmee van het Spaanse juk, maar liep wel een stuk bijzondere bebouwing mis in de vorm van een citadel naar Antwerps model. Na 1572 kon de stad zich oostwaarts uitbreiden en al snel ontstond daar een nieuw stadsdeel met de Palingstraat als hoofdstraat. Ten zuiden ervan, richting Oranjebolwerk, moest dus het Prinsenhuis verrijzen. Simon Stevin, die zich ontwikkelde als militair ingenieur en krijgsbouwmeester, werd aangesteld als bouwmeester wat tot uitdrukking kwam in de architectonische vormgeving. Bij dit huis werd in de loop van vele jaren een ware lusthof aangelegd. Oude rekeningen spreken van "het vullen van putten" en "het effenen van den gront". Ook de aankoop en "leveringe van olmen en lindebomen tot plantinge ende versieringe" blijft niet onvermeld. Om "de aerde moldrich te maecken" werd zand aangevoerd. Zelfs werden "de Landtsluijden onder het resort van Vlissingen gedagvaard om te komen karren voor den triangel". Dat was een door muren omsloten driehoekig tuingedeelte. Ook was er sprake van door heggen gescheiden perken "met artoischen frengiën en espergijs". De lanen waren voorzien van met klimplanten begroeide bogen. Het vrijwel vierkante gebouw, in natuursteen opgetrokken rond een binnenplaats, had een sober en zakelijk karakter. Dit werd nog versterkt doordat aan de zuidgevel een arsenaal verrees: 's Lands Zeemagazijn. De gevolgen van deze aanbouw bleken zo'n anderhalve eeuw later desastreus. In 1749 gingen arbeiders enigszins onvoorzichtig met granaten om waardoor het magazijn in brand raakte en het gehele complex, inclusief het Prinsenhuis, verwoest werd. De tuin werd na de brand als moesgrond verpacht en uiteindelijk in 1820 openbaar verkocht. De koper legde opnieuw een tuin aan en vestigde er een uitspanning die omstreeks 1870 ook weer in een vervallen staat verkeerde. Door 20e eeuwse stadsuitbreidingen werd het terrein waar eens de prinselijke lusthof lag steeds verder verkleind.<br><br>
-In 1882 is De Groof nog steeds eigenaar van de restanten van de Prinsentuin. Dit blijkt uit een ingekomen stuk bij B & W. :
+In 1882 zijn de restanten van de Prinsentuin nog steeds in bezit van de familie De Groof. Dit blijkt uit een ingekomen stuk bij B & W. :<br>
 ''Stadsbestuur Vlissingen (100), inv.no. 1102B (ingekomen stukken B&W 1882), no.689 – Schrijven van de Commissaris van Politie De Graaff aan B&W dd. 20.06.1882 ‘(…) dat de muur afsluitende het erf der voormalige Prinsentuin van den heer De Groof, grenzende aan den openbaren weg in de Gravenstraat alhier, naar mij voorkomt door ouderdom hoogst bouwvallig en gevaarlijk voor de openbare veiligheid is waarom ik de vrijheid neem UEdelAchtb: in overweging te geven den toestand van de bedoelde muur door den heer Gemeente-Bouwmeester te doen opnemen, waarna des noodig de heer De Groof zal kunnen worden opgedragen het gevaar daarvan te doen wegnemen.
 ''

← Oudere versie		Versie van 27 jun 2015 om 19:12
Regel 115:		Regel 115:
	Cornelis Scheijbeler, geboren op 4 mei 1833 (met tweelingzus Pieternella) als zoon van Elisabeth Scheijbeler en een onbekende vader. Trouwt op 29 oktober 1859 met Johanna Boeije, hij is op dat moment stucadoor. Wordt in 1872 kastelein in De Prinsentuin, in 1875 eigenaar van [[Tivoli]]. Ook is hij in juni 1875 exploitant van het buffet aan [[Het Badhuis]] en is hij mede-eigenaar van Bierbottelarij en Limonadefabriek 'fa. J. de Witte en C. Scheijbeler'. Scheijbeler overlijdt op 24 juni 1883, hij is dan 50 jaar.		Cornelis Scheijbeler, geboren op 4 mei 1833 (met tweelingzus Pieternella) als zoon van Elisabeth Scheijbeler en een onbekende vader. Trouwt op 29 oktober 1859 met Johanna Boeije, hij is op dat moment stucadoor. Wordt in 1872 kastelein in De Prinsentuin, in 1875 eigenaar van [[Tivoli]]. Ook is hij in juni 1875 exploitant van het buffet aan [[Het Badhuis]] en is hij mede-eigenaar van Bierbottelarij en Limonadefabriek 'fa. J. de Witte en C. Scheijbeler'. Scheijbeler overlijdt op 24 juni 1883, hij is dan 50 jaar.

−	*Stadsbestuur Vlissingen (100), inv.no. 1102B (ingekomen stukken B&W 1882), no.689 – Schrijven van de Commissaris van Politie De Graaff aan B&W dd. 20.06.1882 ‘(…) dat de muur afsluitende het erf der voormalige Prinsentuin van den heer De Groof, grenzende aan den openbaren weg in de Gravenstraat alhier, naar mij voorkomt door ouderdom hoogst bouwvallig en gevaarlijk voor de openbare veiligheid is waarom ik de vrijheid neem UEdelAchtb: in overweging te geven den toestand van de bedoelde muur door den heer Gemeente-Bouwmeester te doen opnemen, waarna des noodig de heer De Groof zal kunnen worden opgedragen het gevaar daarvan te doen wegnemen.
	== Zie ook ==		== Zie ook ==

@@ Regel 96: / Regel 96: @@
 ===De Prinsentuin===
-De Tachtigjarige Oorlog was in volle gang toen Willem van Oranje in 1581 erfheer werd van Vlissingen. Om ook daar een onderkomen te hebben, verstrekte hij opdracht een groot huis te laten bouwen. Als locatie koos hij een braakliggend gebied ten oosten van de stedelijke bebouwing. De door Philips II gezonden hertog van Alva wilde daar een dwangburcht (citadel) laten bouwen om enerzijds de Westerschelde te controleren en anderzijds de opstandige Vlissingers in toom te houden. Diezelfde opstandelingen dwarsboomden Alva's plannen in 1572. Zij verjoegen de Spanjaarden waardoor de bouw van de dwangburcht gestopt werd. De stad bevrijdde zich daarmee van het Spaanse juk, maar liep wel een stuk bijzondere bebouwing mis in de vorm van een citadel naar Antwerps model. Na 1572 kon de stad zich oostwaarts uitbreiden en al snel ontstond daar een nieuw stadsdeel met de Palingstraat als hoofdstraat. Ten zuiden ervan, richting Oranjebolwerk, moest dus het Prinsenhuis verrijzen. Simon Stevin, die zich ontwikkelde als militair ingenieur en krijgsbouwmeester, werd aangesteld als bouwmeester wat tot uitdrukking kwam in de architectonische vormgeving. Bij dit huis werd in de loop van vele jaren een ware lusthof aangelegd. Oude rekeningen spreken van "het vullen van putten" en "het effenen van den gront". Ook de aankoop en "leveringe van olmen en lindebomen tot plantinge ende versieringe" blijft niet onvermeld. Om "de aerde moldrich te maecken" werd zand aangevoerd. Zelfs werden "de Landtsluijden onder het resort van Vlissingen gedagvaard om te komen karren voor den triangel". Dat was een door muren omsloten driehoekig tuingedeelte. Ook was er sprake van door heggen gescheiden perken "met artoischen frengiën en espergijs". De lanen waren voorzien van met klimplanten begroeide bogen. Het vrijwel vierkante gebouw, in natuursteen opgetrokken rond een binnenplaats, had een sober en zakelijk karakter. Dit werd nog versterkt doordat aan de zuidgevel een arsenaal verrees: 's Lands Zeemagazijn. De gevolgen van deze aanbouw bleken zo'n anderhalve eeuw later desastreus. In 1749 gingen arbeiders enigszins onvoorzichtig met granaten om waardoor het magazijn in brand raakte en het gehele complex, inclusief het Prinsenhuis, verwoest werd. De tuin werd na de brand als moesgrond verpacht en uiteindelijk in 1820 openbaar verkocht. De koper legde opnieuw een tuin aan en vestigde er een uitspanning die omstreeks 1870 ook weer in een vervallen staat verkeerde. Door 20e eeuwse stadsuitbreidingen werd het terrein waar eens de prinselijke lusthof lag steeds verder verkleind.
+De Tachtigjarige Oorlog was in volle gang toen Willem van Oranje in 1581 erfheer werd van Vlissingen. Om ook daar een onderkomen te hebben, verstrekte hij opdracht een groot huis te laten bouwen. Als locatie koos hij een braakliggend gebied ten oosten van de stedelijke bebouwing. De door Philips II gezonden hertog van Alva wilde daar een dwangburcht (citadel) laten bouwen om enerzijds de Westerschelde te controleren en anderzijds de opstandige Vlissingers in toom te houden. Diezelfde opstandelingen dwarsboomden Alva's plannen in 1572. Zij verjoegen de Spanjaarden waardoor de bouw van de dwangburcht gestopt werd. De stad bevrijdde zich daarmee van het Spaanse juk, maar liep wel een stuk bijzondere bebouwing mis in de vorm van een citadel naar Antwerps model. Na 1572 kon de stad zich oostwaarts uitbreiden en al snel ontstond daar een nieuw stadsdeel met de Palingstraat als hoofdstraat. Ten zuiden ervan, richting Oranjebolwerk, moest dus het Prinsenhuis verrijzen. Simon Stevin, die zich ontwikkelde als militair ingenieur en krijgsbouwmeester, werd aangesteld als bouwmeester wat tot uitdrukking kwam in de architectonische vormgeving. Bij dit huis werd in de loop van vele jaren een ware lusthof aangelegd. Oude rekeningen spreken van "het vullen van putten" en "het effenen van den gront". Ook de aankoop en "leveringe van olmen en lindebomen tot plantinge ende versieringe" blijft niet onvermeld. Om "de aerde moldrich te maecken" werd zand aangevoerd. Zelfs werden "de Landtsluijden onder het resort van Vlissingen gedagvaard om te komen karren voor den triangel". Dat was een door muren omsloten driehoekig tuingedeelte. Ook was er sprake van door heggen gescheiden perken "met artoischen frengiën en espergijs". De lanen waren voorzien van met klimplanten begroeide bogen. Het vrijwel vierkante gebouw, in natuursteen opgetrokken rond een binnenplaats, had een sober en zakelijk karakter. Dit werd nog versterkt doordat aan de zuidgevel een arsenaal verrees: 's Lands Zeemagazijn. De gevolgen van deze aanbouw bleken zo'n anderhalve eeuw later desastreus. In 1749 gingen arbeiders enigszins onvoorzichtig met granaten om waardoor het magazijn in brand raakte en het gehele complex, inclusief het Prinsenhuis, verwoest werd. De tuin werd na de brand als moesgrond verpacht en uiteindelijk in 1820 openbaar verkocht. De koper legde opnieuw een tuin aan en vestigde er een uitspanning die omstreeks 1870 ook weer in een vervallen staat verkeerde. Door 20e eeuwse stadsuitbreidingen werd het terrein waar eens de prinselijke lusthof lag steeds verder verkleind.<br><br>
 ====Louis de Groof====
 Louis Theodore de Groof wordt geboren op 22 oktober 1839. Hij trouwt op 30 mei 1864 met Maatje van der Os, zij overlijdt in januari 1865. De Groof is behalve eigenaar van De Prinsentuin ook Consulair Agent van Frankrijk. Hij overlijdt in Kruiningen op 25 november 1914.
 ====J.L. Queré====
 Johannes Ludovicus Queré is gehuwd met Helena Johanna Kloeg (overleden 9-12-1861). Op 3 oktober 1866 hertrouwt hij met Francina Pierijn, hij staat dan geregistreerd als 'stadsmeter'. Queré is van 1839 tot 1840 korte tijd exploitant van [[De Oude Vriendschap]] aan de Groote Markt.
-====D.van Aerde====
+====D. van Aerde====
 Dominicus van Aerde, geboren in Zelzate, op 26 oktober 1833 in Sas van Gent gehuwd met Maria Lucia van Hilst.
 ====H.J. de Greeve====
@@ Regel 112: / Regel 115: @@
 Cornelis Scheijbeler, geboren op 4 mei 1833 (met tweelingzus Pieternella) als zoon van Elisabeth Scheijbeler en een onbekende vader. Trouwt op 29 oktober 1859 met Johanna Boeije, hij is op dat moment stucadoor. Wordt in 1872 kastelein in De Prinsentuin, in 1875 eigenaar van [[Tivoli]]. Ook is hij in juni 1875 exploitant van het buffet aan [[Het Badhuis]] en is hij mede-eigenaar van Bierbottelarij en Limonadefabriek 'fa. J. de Witte en C. Scheijbeler'. Scheijbeler overlijdt op 24 juni 1883, hij is dan 50 jaar.
 == Zie ook ==