Het Vlissingse straatbeeld was van oudsher gestoffeerd met urinoirs. In de middeleeuwen waren urinoirs nog niet echt een veel voorkomend fenomeen en deed men zijn behoefte waar zich een muur of donker hoekje voordeed - het wildplassen avant la lettre dus. Er is altijd een topografische relatie geweest tussen de horeca en het urinoir - urinoirs bevonden zich op strategische plaatsen in de stad. Die locatie werd natuurlijk bepaald door knooppunten van toevallige passanten, maar schijnbaar ook door de aanwezigheid van café's. Wellicht beschikten sommige, vaak morsige, etablissementen in die vroege jaren domweg niet over een urinoir en bood een exemplaar in de directe nabijheid verlichting.
Vanaf de jaren '60 ging het bergafwaarts met de urinoirs - het merendeel werd afgebroken en spaarzaam werd het stadsbeeld verrijkt met van die mobiele kunststoffen dozen. De klachten over het wildplassen zijn echter nog steeds niet van de lucht.
Urinoir op Bellamypark bij De Zwarte Ruiter ca. 1910
Krulpisbak Badhuisstraat bij Leeuwetrap ca. 1910
Krulpisbak Zandweg ca. 1915
Krulpisbak Nieuwendijk bij Universel ca. 1930
Urinoir Oude markt ca. 1930
Koopmanshaven ca. 1937
Urinoir Nieuwendijk bij de visvrouwen 1960
Commandoweg 1964
Urinoir van Woelderenlaan 1974
Urinoir Nieuwendijk ca. 1977
Open urinoir Vrijgang 1989
Urinoir Vrijgang 1989
Urinoir anno 1996 Bellamypark
Jongkindlaan gezien vanuit de Irislaan 1998
